Bernardyn - opis rasy

2020-03-06
Bernardyn - opis rasyOlbrzym o łagodnym spojrzeniu z beczułką rumu zawieszoną na szyi. Już jedno zdanie wystarczy, by wszyscy wiedzieli, o kogo chodzi. Bernardyn to jedna z najbardziej charakterystycznych ras psów. Nie tylko za sprawą serii popularnych filmów, w których bernardyn został przedstawiony jako cudowna rasa, ale także dlatego, że to pies oddany, wierny i przywiązany do człowieka. Bernardyny w pełni zasługują na zachwyt, jakim najczęściej są obdarzane.

Charakter i osobowość bernardyna

Bernardyn to pies o spokojnym i łagodnym usposobieniu. Jego wygląd zdecydowanie budzi respekt, jednak jest wyjątkowo cierpliwy, zwłaszcza w kontaktach z dziećmi. Nie ma problemu z akceptowaniem swojego udziału w ich zabawach, jednak nie oznacza to, że z bernardyna można zrobić nianię dla dzieci. Same jego rozmiary są wystarczające, by przy chwili nieuwagi w sposób nawet kompletnie niezamierzony zrobił komuś krzywdę. Dlatego podczas zabawy, zwłaszcza z dziećmi, warto go mieć na oku. Nie ma problemu z akceptowaniem w domu innych zwierząt. Widok bernardyna, który przysypia leniwie, przytulony do gromady kotów, nikogo nie powinien dziwić.

Przywiązany do rodziny, oddany i wierny

Bernardyn mocno przywiązuje się do ludzi, którzy go wychowują. Co ciekawe, nikogo nie wyróżnia. Z taką samą miłością bernardyny podchodzą do swojego właściciela, jak i do reszty jego rodziny. W dodatku te psy bardzo wierne. Bernardyn wychowywany z odpowiednim zaangażowaniem już w wieku 6-7 miesięcy jest w stanie spacerować przy nodze swojego właściciela bez smyczy. Z racji swojego przywiązania do ludzi, bernardyn najlepiej czuje się w domu między nimi.

Choć w związku z jego gabarytami wydaje się, że lepiej mu na większych przestrzeniach - w przydomowym kojcu z pewnością nie będzie czuł się tak dobrze, jak przy fotelu swojego człowieka.

Olbrzym o gołębim sercu - czy na pewno?

Bernardyn określany jest przez większość znawców jako pies bardzo łagodny i cierpliwy. Jest to zgodne z prawdą, jednak psy tej rasy sprawdzają się również doskonale w roli stróżów. Trudno powiedzieć, że są agresywne z natury, bo na pewno tak nie jest. Przedstawiciele żadnej rasy psów nie są, jeśli są odpowiednio wychowane. Jednak już sam rozmiar bernardyna potrafi skutecznie wystraszyć.



Jak na psa takich gabarytów przystało, bernardyn dysponuje również niskim i potężnym głosem. Jego szczekanie - którego na co dzień raczej nie nadużywa - potrafi skutecznie zniechęcić nieproszonych gości. Bernardyny - jak chyba wszystkie psy - są również bardzo pamiętliwe. Jeśli ktoś im się narazi - potrafią pamiętać to przez długie lata. Zdecydowanie można stwierdzić, że te psy mają predyspozycje do stróżowania.

Aktywność i zabawy

Psy tej rasy - wbrew pozorom - lubią aktywność i ruch. Choć zwykle wyglądają na ospałe i leniwe, zaproszeń do zabawy raczej nie odrzucają. Bernardyn lubi wszelkiego rodzaju przeciąganie, np. liny z supłem na końcu. Jednak psy te są na tyle silne, że należy pamiętać o odpowiednim doborze zabawek. Bernardyn zniszczy - często niechcący - zabawki, które są zbyt mało trwałe i zrobione z kiepskiej jakości materiałów. Bawiąc się ze swoim pupilem, trzeba również zwrócić uwagę na jego zdrowie.

Bernardyn ma predyspozycje do chorób stawów, zwłaszcza w tylnych łapach. Nie należy ich przeforsowywać, zwłaszcza kiedy jest szczenięciem. Niewskazane są wszelkiego rodzaju podskoki, które zbyt mocno angażują tylną część ciała psa. Kiepskim pomysłem może być również zabieranie bernardynów na rower lub jogging. Wymuszanie ciągłego biegu zdecydowanie negatywnie może odbić się na zdrowiu psów tej rasy.

Dla kogo bernardyn będzie odpowiedni?

ZALETY WADY
oddany i wierny,
nadaje się na stróża,
wyrozumiały i cierpliwy,
dogaduje się z dziećmi,
akceptuje inne zwierzęta.
wymaga dużej ilości czasu, chce przebywać z człowiekiem,
narażony na choroby stawów i spojówek,
nie nadaje się do mieszkań w bloku,
bardzo obficie się ślini i linieje,
jest kosztowny w utrzymaniu.

Zdrowie bernardynów - najważniejsze informacje


Typowe dla rasy choroby

Bernardyny zmagają się z kilkoma dolegliwościami typowymi dla rasy. Z racji swojej wielkości i masy ciała - bernardyn jest bardzo narażony na choroby stawów, z których najczęstsza to dysplazja stawów biodrowych. Dlatego szczególnie ważne jest, by psy tej rasy były odpowiednio prowadzone w młodym wieku. Nie należy przesadzać z ilością ruchu, ograniczyć ryzykowne ćwiczenia, np. podskoki, a także zapewnić psu odpowiednią karmę. Poza stawami, bernardyn miewa stany zapalne w okolicach oczu. Jego charakterystyczne dolne powieki, które są mocno obniżone, wymagają szczególnej uwagi.

Bernardyny - jak wszystkie psy - w razie choroby mogą częściej drapać się w okolicach uszu i dotykać ich na różne sposoby. Warto wówczas sprawdzić, czy nie ma w nich stanu zapalnego: niepokojących obrzęków lub zaczerwienień. Aby zminimalizować ryzyko występowania chorób i wad wrodzonych, trzeba oczywiście kupić psa z dobrej i sprawdzonej hodowli.

Długość życia

Średnia długość życia bernardynów wynosi około 8-10 lat.

Żywienie - czym karmić bernardyna? Karma dla szczeniąt

Psy tak duże, jak bernardyn, wymagają odpowiedniej jakości żywienia. Z ich masy wynika spora ilość problemów związanych ze zdrowiem, dlatego szczególnie warto zadbać o rodzaj karmy. Bernardyn to kilkadziesiąt kilogramów żywej wagi, w związku z tym - je po prostu dużo. Karma powinna być wysokiej jakości, szczególnie w okresie szczenięcym. Nie powinna zawierać zbóż, za to bardzo wysoką zawartość mięsa i warzyw.



Psy młode powinny dostawać karmę z dodatkiem chondroityny, a także glukozaminy. Są to substancje, których zadaniem jest wspomaganie i ochrona stawów, z którymi te psy często mają problemy.

Karma dla dorosłych psów

Dorosły bernardyn powinien jadać około dwóch razy dziennie, a jego pożywienie powinno być odpowiednio zbilansowane. Wybierając karmę dla swojego pupila, warto szukać wśród propozycji dla ras olbrzymich. Oczywiście bernardynów - podobnie, jak innych psów - absolutnie nie wolno karmić niektórymi produktami, przeznaczonymi dla ludzi, np. winogronami lub czekoladą. Psy nie są przystosowane do trawienia tego rodzaju pokarmów i można wyrządzić im nimi krzywdę.

Najlepiej podawać wyłącznie produkty przeznaczone dla psów. Bernardyn z racji swej masy, może wymagać dodatkowej suplementacji. Aby dobrać preparaty najlepsze dla jego stawów, skóry i sierści, można poradzić się weterynarza.

Pielęgnacja

Bernardyn nie jest zbyt wymagającym psem, jeśli chodzi o jego pielęgnację. Dorosłego bernardyna powinno się czesać raz w tygodniu. W okresie szczenięcym częściej, nawet codziennie. Pomoże to utrzymać jego sierść w dobrej kondycji. Jeśli jest to bernardyn długowłosy, szczególną uwagę zwracamy na jego uszy. Sierść za nimi będzie się zwijać i filcować, dlatego czeszemy ją częściej i staranniej. Regularne spacery na różnego rodzaju podłożu powinny zapewnić odpowiednią pielęgnację pazurów, które wówczas będą ścierać się samoczynnie. Jeśli jednak są zbyt długie, używamy specjalnego pilnika dla psów lub po prostu je obcinamy. Bernardyn może być jednak niechętny takim zabiegom.

Kąpiel bernardyna

Psy tak duże najlepiej kąpać w ogrodzie lub w dużej kabinie prysznicowej. Ich podniesienie w celu włożenia do wanny może być trudne, a samodzielne wskakiwanie psa - niebezpieczne dla jego stawów. Podczas kąpieli używamy specjalnego szamponu dla psów.

Historia i wzorzec rasy

Nazwa "bernardyn" pochodzi od klasztoru, który znajdował się na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda w Alpach. Nie ma dokładnego potwierdzenia w dokumentacji, ponieważ zaginęło kilka kronik z owym klasztorem związanych, jednak wiele wskazuje na to, że psy wyhodowali mnisi z klasztoru na Przełęczy św. Bernarda.
Ogromne i agresywne psy zostały przyprowadzone w te rejony jeszcze przez Rzymian, natomiast efektem krzyżowania ich z rodzimymi rasami - mniejszymi, o łagodnym usposobieniu - jest dziś bernardyn. Psy były przeznaczone do pracy w górach. Doskonale radziły sobie z temperaturą, były silne i wytrzymałe. Angażowano je zarówno jako psy pociągowe, jak i stróżujące.

Zagrożenie wyginięciem

Bernardyny zaczęły być przedstawiane na obrazach w obecnej sylwetce w roku 1695. Widoczne są często jako psy towarzyszące człowiekowi w górskim krajobrazie. Mówi się o tym, że bernardyn pomagał w ratowaniu ludzi zasypanych lawinami. W XIX wieku psy te były zagrożone wyginięciem, w związku z czym rozpoczęły się działania, które miały na celu utrzymanie rasy. Ponownym wielkim zagrożeniem dla bernardynów był XX wiek i okres wojen. Ich populacja ponownie została mocno przerzedzona. W Polsce nie ma zbyt wielu hodowli tej rasy.

Wzorzec rasy

Psy bernardyny są wysokie i muskularne. Zazwyczaj osiągają 70-90 centymetrów w przypadku psów oraz między 65-80 centymetrów w przypadku suk. Bernardyn waży przeciętnie około 60-70 kilogramów, jednak zdarzają się przypadki psów tej rasy, które ważą nawet ponad 100 kilogramów. Bernardyn ma trójkątne, zwisające uszy i oczy, których dolna powieka jest mocno obniżona - jest to dla nich dość charakterystyczne.



Istnieje zarówno odmiana bernardynów długowłosych, jak i krótkowłosych. Bernardyn ma białe umaszczenie w rudo-czerwone łaty. Grzbiet najczęściej jest całkowicie rudy. Rzadkością jest obecnie bernardyn, który miałby rude umaszczenie w białe łaty. Psy tej rasy mają luźno zwisający kącik dolnej wargi. To powoduje, że dość obficie się ślinią. Ze względu na to, że bernardyn posiada grube i ciepłe futro - w ciepłych miesiącach intensywnie linieje.

Ciekawostki

Najsłynniejszy pies bernardyn miał na imię Barry. To pies ratowniczy, który pełnił służbę w schronisku na przełęczy św. Bernarda. Przypisuje się mu uratowanie w ciągu wszystkich lat służby 40 osób, które zostały zasypane lawinami. Słynny jest również obrazek przedstawiający Barry'ego, który dźwiga na swym grzbiecie uczepione obroży dziecko. Przez dłuższy czas krążyły legendy o tym, że bernardyn Barry zginął z ręki czterdziestej pierwszej osoby, którą chciał uratować. Turysta miał dźgnąć go nożem, bo przestraszył się jego masywnej postury. Finalnie okazało się to nieprawdą, ponieważ Barry zmarł śmiercią naturalną.

Bernardyn filmową gwiazdą

Współcześnie najsłynniejszy bernardyn na świecie to Beethoven - sympatyczny olbrzym z serii filmów o tym samym tytule. W rzeczywistości Beethovena zagrało kilka różnych bernardynów. Nie mogłyby być to te same psy, ponieważ poszczególne produkcje powstawały w dużym odstępie czasu. Przygody bernardyna Beethovena możemy oglądać na ekranach telewizorów.


Pokaż więcej wpisów z Marzec 2020
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixelpixel